سقف آرام فرود می آید و من راه گریزی ندارم و یا نمی یابم ، کسی نیز مرا نمی خواند به روزنی،به نوری،به دریچه ای.در فشاری که نه برون می تابد آنرا نه درون ، عاشقانه ها نیز پتک بر پایه های این سقف می کوبند ، می روند که خود را دریابند ، کماکان کم می شوم ، خمیده می شوم ، دور می شوم . . .

بهترین هدیه امیده ، و قتی با اطمینان و آرامش همراه می شه ، بهترین حسیه که هر آدمی دوست داره همیشه همراهش باشه.

روزهای سرد زمستون و سوز استوخون سوزش ، برف سفید و بابانوئلش ، خردیدهای عید خانواده ها برای همدیگه ، دیدن مامان بزرگ های مهربون ، نوشیدنی داغ وقتی دوستت مهمونت می کنه ، احساس خوب معذرت خواهی و ...... حس خوبی بهم میده.

بوی نم پاییز 

                       و 

                                دلتنگی،سردرگمی،امید . . .           

این داستانها که از تهشون هم میشه خوند رو دوست دارم.

یه استاد داشتم یادش به خیر، وسط برنامه نویسی خفن یهو برگشت گفت : بچه ها من نخودفرنگی خیلی دوست دارم،ولی خانمم زیاد تو غذا ها نمی ریزه! بعد همونطوری برگشت و ادامه ی برنامه رو نوشت ! 

رفیق بی کلک،مادرت.

از این ستون به اون ستون چقدر دیگه راه مونده ؟